บทที่ 436 th

第437章 สำนักงานสืบสวนกลางกับความลับทั้งมวล

ตอนนี้จะหนีไป... มันสายเกินไปแล้วไม่ใช่หรือ?

จิ้งถัวเสินที่เคยอยู่เหนือผู้คน บัดนี้ในใจกลับมีเพียงความคิดที่จะหนีไปให้เร็วที่สุด ความกระวนกระวายใจภายในพุ่งถึงขีดสุด

มุมปากของเกาหมิ่งยกยิ้มขึ้นอย่างชัดเจน มือของเขาค่อยๆ ยกขึ้น โซ่ตรวนเส้นแล้วเส้นเล่าพุ่งแหวกผ่านเงาออกมาดุจงูยักษ์สีดำ บนตัวโซ่เหล่านั้นสลักชื่อของผู้คนที่ถูกความแค้นกัดกินเอาไว้