บทที่ 414 ครอบครัวที่ฉันเห็นได้ก็ต่อเมื่อฉันคลั่ง

บทที่ 415 ครอบครัวที่ฉันเห็นได้ก็ต่อเมื่อฉันคลั่ง

เปลือกตากระตุก ชายวัยกลางคนพยายามอย่างเต็มที่เพื่อรักษาความสงบ เขามองไปที่ด้านหลังของเกาหมิ่งอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจ

ไม่ผิด ลูกของเขากลับบ้านแล้ว และยังพาผู้หญิงที่แตกสลายในทุกความหมายกลับมาด้วย

สถานการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น สมองของชายวัยกลางคนหมุนอย่างรวดเร็ว แต่เขากลับนึกบทพูดต่อไปไม่ออก

เสียงสับเนื้อดังมาจากห้องครัว แม่กำลังเร่ง แต่ชายวัยกลางคนอ้าปาก สุดท้ายก็พูดออกมาได้แค่สองคำว่า “เข้ามา?”