บทที่ 391 ความลับในโรงจอดรถใต้ดิน

บทที่ 392 ความลับในโรงจอดรถใต้ดิน

บนพื้นรถมีผ้าเช็ดหน้าสีขาวเปื้อนเลือดถูกทิ้งไว้ จิ้งถัวเสินจดจ่ออยู่กับบาดแผลบนมือของตนอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะเช็ดคราบเลือดออกไปกี่ครั้ง เลือดใหม่ก็ยังคงไหลซึมออกมาไม่หยุด

ท่าทางในการเช็ดของเขาเริ่มร้อนรนขึ้นเรื่อยๆ บาดแผลที่เดิมทีเป็นเพียงรอยกรีดเล็กๆ กลับถูกฉีกกว้างออกจนเลือดไหลนองไปทั่วทั้งมือ

คนขับรถเหลือบมองผ่านกระจกหลังอย่างเงียบๆ โดยไม่กล้าเอ่ยปาก ตั้งแต่เริ่มการคัดกรองครั้งใหญ่ จิ้งถัวเสินก็เอาแต่จ้องมองบาดแผลบนหลังมือ ราวกับว่าแผลนั้นกำลังบ่งบอกถึงชะตากรรมของเกาหมิ่งและว่านเจี่ย

รถเคลื่อนตัวผ่านย่านที่พักอาศัยอย่างช้าๆ คนขับมีฝีมือดีมาก เขารักษาความเร็วให้คงที่จนแทบไม่รู้สึกถึงแรงกระแทกขณะนั่งอยู่ในรถ