บทที่ 379 th

第380章 เกาหมิ่งถึงจุดหมายปลายทาง

ติ๊ก... ติ๊ก...

เสียงนาฬิกาดิจิทัลที่เดินไปข้างหน้าทำให้เวลาดูมีตัวตนขึ้นมา เมื่อเหลือเวลาอีกเพียงครึ่งนาทีก่อนจะครบกำหนดนับถอยหลัง ถนนเบื้องหน้าของรถโดยสารก็เริ่มเปลี่ยนไป

ไฟหน้ารถสว่างวาบ ไม่มีป้ายสถานีแห่งความทรงจำใหม่ปรากฏขึ้น รถโดยสารที่ชื่อว่า "อดีต" คันนี้กำลังแล่นเข้าสู่ภายในอุโมงค์ที่มืดมิด

เกาหมิ่งคนธรรมดาเดินไปที่หน้ารถ เขาพยายามสื่อสารกับคนขับ แต่คนขับกลับนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา เกาหมิ่งลองทำทุกวิถีทาง อย่าว่าแต่จะเค้นข้อมูลจากอีกฝ่ายเลย แม้แต่ใบหน้าตรงๆ ของคนขับเขาก็ยังมองไม่เห็น