บทที่ 377 ฉันเคยมีทุกสิ่งทุกอย่าง

บทที่ 378 ฉันเคยมีทุกสิ่งทุกอย่าง

“เธอต้องเป็นคนที่สำคัญกับฉันมากแน่ๆ ทำไมฉันถึงนึกไม่ออกกันนะ?” เกาหมิ่งผู้ให้ความสำคัญกับความรู้สึกมากที่สุดกำหมัดแน่น สำหรับเขาแล้ว การลืมเลือนดูจะน่าสิ้นหวังยิ่งกว่าความตายเสียอีก

ร่มสีแดงร่วงหล่นลงพื้น บนร่างของหญิงสาวผู้มีใบหน้าประณีตงดงามปรากฏรอยแผลขึ้นทีละรอย ราวกับว่าบาดแผลเหล่านั้นทั้งหมดล้วนเกิดจากการที่เธอพยายามปกป้องเกาหมิ่งเอาไว้

ความผิดหวังที่สะสมมานานเกินไปทำให้ดวงตาของเธอหม่นแสงลงจนไร้ประกาย เธอหยิบมีดปลายแหลมออกมาจากกระเป๋า

“ฉันจะลงที่ป้ายนี้” เกาหมิ่งผู้ให้ความสำคัญกับความรู้สึกมากที่สุดหันไปมองคนอื่นๆ ในรถ “พวกนายต้องไปให้ถึงจุดหมายปลายทางนะ! อย่าได้ลืมเธอจริงๆ ล่ะ!”