บทที่ 372 ใครกันแน่ที่เป็นเหยื่อล่อ

บทที่ 373 ใครกันแน่ที่เป็นเหยื่อล่อ

เกาหมิ่งพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา เขาไม่คิดจะปิดบังเจตนาฆ่าฟันของตนเองแม้แต่น้อย

ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้ เพราะร่างจริงของเกาหมิ่งไม่ได้อยู่ที่อพาร์ตเมนต์ซื่อสุ่ย ต่อให้ทุกคนที่นี่ตายไปหมด ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับเขาเลย

“เราควรเชื่อเขาไหม?” เกาหมิ่งคนธรรมดาแตะแขนเกาหมิ่งคนใจดีเบาๆ “ดูเหมือนเขาจะรู้จักตัวตนที่สมบูรณ์ของพวกเรานะ”

“จะเชื่อทั้งหมดก็ไม่ได้ จะไม่เชื่อเลยก็ไม่ได้” สายตาของเกาหมิ่งคนใจดีจับจ้องไปที่ศพร่างนั้นไม่วางตา “สิ่งเดียวที่เราพึ่งพาได้จริงๆ ก็คือตัวเราเอง”