บทที่ 359 จิตรกรเกาหมิ่ง

บทที่ 360 จิตรกรเกาหมิ่ง?

“เป้าหมายของยายคือฉัน พวกคุณไม่มีทางล่อเธอไปได้หรอก” เกาหมิ่งร่างเลือดเนื้อที่ทั่วตัวเต็มไปด้วยอักขระขอพรคว้ากระเป๋านักเรียนแน่น “พวกคุณไปหลบกันก่อน ฉันจะล่อเธอเข้าไปในห้อง แล้วพวกคุณค่อยรีบหนีไป”

หลิวอีเปิดหน้าต่างออก เธอคว้าผ้าปูที่นอนมาผูกเข้ากับกรอบหน้าต่างด้วยความเร็วสูงสุด “ฉันจะลองดูว่าใช้วิธีนี้ปีนไปห้องอื่นได้ไหม”

“เฮ้ย!” เกาหมิ่งทั้งสองคนไม่คิดเลยว่าหลิวอีจะมีความสามารถในการตัดสินใจรวดเร็วขนาดนี้ พวกเขายังไม่ทันได้ตั้งตัว หลิวอีก็คว้าผ้าปูที่นอนแล้วโหนตัวลงไปข้างล่าง เธอใช้เท้าถีบหน้าต่างห้องชั้นล่าง “เหมือนจะเปิดไม่ได้แฮะ?”