บทที่ 357 การเอาชีวิตรอดโดยใช้ความทรงจำเป็นเดิมพัน

บทที่ 358 การเอาชีวิตรอดโดยใช้ความทรงจำเป็นเดิมพัน

บานตู้ปิดสนิท เกาหมิ่งซึ่งทั่วร่างเต็มไปด้วยอักขระขอพรในมือถือปากกาแน่น เขาไม่ได้เขียนบันทึกต่อ แต่ดวงตาทั้งสองจ้องเขม็งไปยังโทรศัพท์มือถือที่สั่นไม่หยุด

ข้อความเสียงจากคุณย่าดังขึ้นติดต่อกันไม่ขาดสาย ราวกับเป็นท่วงทำนองที่เร่งเร้าความตาย

เกาหมิ่งไม่ยอมกดรับ แต่เสียงนั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ความถี่ในการส่งข้อความยิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะบีบคั้นให้คนเป็นบ้า

หนึ่งนาทีผ่านไป ข้อความเสียงหยุดลงกะทันหัน หน้าจอโทรศัพท์เด้งกรอบวิดีโอคอลขึ้นมา รูปโปรไฟล์ขาวดำของคุณย่าดูน่าขนลุกอย่างประหลาด ราวกับว่านางกำลังจะมุดออกมาจากโทรศัพท์ที่สั่นไหวไม่หยุดนั้น

“วิดีโอคอล?”