บทที่ 352 คืนวันที่สิบสี่เดือนเจ็ด

บทที่ 353 คืนวันที่สิบสี่เดือนเจ็ด

ฟ่านลี่ไม่ค่อยชอบใช้สมองเท่าไรนัก ส่วนใหญ่เขามักจะถูกเหตุการณ์ผิดปกติบีบบังคับจนต้องจำใจคิด

เขาขยี้หัวตัวเองแล้วอ้าปากพูดเบาๆ "เกาหมิ่ง... นายยังจำฉันได้ไหม?"

บานประตูไม่ได้ถูกเปิดออกจนสุด เกาหมิ่งในชุดนักเรียนมัธยมปลายจ้องมองฟ่านลี่ด้วยสายตาหวาดระแวง เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่แววตานั้นชัดเจนว่าเขากำลังมองคนแปลกหน้า

"ฉันรู้ว่านายลืมอะไรไปหลายอย่าง ตอนนี้นายกำลังตกอยู่ในอันตราย ความสยองขวัญที่ไม่รู้จักอาจจะโผล่มาเมื่อไหร่ก็ได้" ฟ่านลี่พยายามพูดให้เข้าใจง่ายที่สุด แต่เกาหมิ่งกลับมองเขาเหมือนมองคนบ้า