บทที่ 341 กินแกซะ

บทที่ 342 กินแกซะ

“กวางเป็นสัตว์ที่สง่างามมาก แต่แกมันหยาบคายเกินไป” เซี่ยหยางหยิบโทเท็มที่เคยถูกเกาหมิ่งเหยียบขึ้นมา แล้ววาดรูปสัตว์ประหลาดลงบนใบหน้าสัตว์นั้น เขาเลียนแบบความสามารถของรูปปั้นดินเทพสัตว์

เซี่ยหยางไม่มีความเชื่อใดๆ และไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด

ในสายตาของเขา เทพทุกองค์ ความสามารถทุกอย่าง และความทรงจำทั้งหมดล้วนเป็นเพียงสีที่อยู่ในมือเขา รวมถึงตัวเกาหมิ่งและตัวเขาเองด้วย ตราบใดที่เขาสามารถวาดชะตากรรมที่สมบูรณ์แบบออกมาได้ด้วยมือตัวเอง ทุกอย่างก็ถือว่าคุ้มค่า

ร่างกายของเขาแตกสลายกลายเป็นเกล็ดหิมะสีสันสดใสที่ปลิวว่อน เซี่ยหยางดูเหมือนดอกแดนดิไลออนที่ถูกลมพัดกระจาย เขาเข้าสิงร่างภรรยาของหลัวตง