บทที่ 322 ห้าวินาที

บทที่ 323 ห้าวินาที

สายตานั้นข้ามผ่านความเป็นจริงและห้วงฝัน แม้แต่หมอกดำก็ไม่อาจขวางกั้นมันได้แม้เพียงเสี้ยว

เกาหมิ่งไม่รู้จะบรรยายตัวตนนั้นอย่างไร เพียงแค่ถูกสายตาคู่นั้นจ้องมอง เขาก็รู้สึกราวกับถูกภัยพิบัติอันไร้ที่สิ้นสุดโอบล้อม ดวงตาของเขาเมื่อเทียบกับอีกฝ่ายแล้ว ก็ไม่ต่างอะไรกับลูกแมวแรกเกิดที่เพิ่งลืมตาเห็นดาราจักรบนฟากฟ้าเป็นครั้งแรก