บทที่ 306 ความจริงอันโหดร้าย

บทที่ 307 ความจริงอันโหดร้าย

ผ้าห่มถูกปูเรียบตึงอยู่บนเตียงโดยไม่มีรอยยับแม้แต่น้อย ภายในห้องนอนใหญ่ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมทุกประการ

“พวกเขาหายไปไหนกันหมด?”

ไป๋เซียวกลืนน้ำลายลงคอพลางย่อตัวต่ำลง

ภายในห้องนอนใหญ่ทุกอย่างดูปกติสุข แต่กลับทำให้เขารู้สึกอึดอัดอย่างมหาศาล ความรู้สึกนั้นราวกับถูกใครบางคนกดร่างลงไปในสระว่ายน้ำกลางดึก ไม่ว่าจะดิ้นรนด้วยมือหรือเท้าอย่างไรก็ไม่สามารถสัมผัสถึงก้นสระได้

แสงไฟทั้งหมดดับสนิท ตู้เสื้อผ้าในความมืดเหลือเพียงเค้าโครงที่ดูคล้ายโลงศพตั้งตระหง่าน หรือไม่ก็กล่องปริศนาที่แผ่รังสีดึงดูดอันตรายถึงชีวิต