กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 296 ฉันจะขังพวกเขาทั้งสิบสองคนไว้ในใจ
“ครูเซี่ย ทำไมถึงตกอับถึงเพียงนี้ล่ะ?” เกาหมิ่งช่วยพยุงผนังให้ตั้งตรง หญิงสาวที่ถูกวาดอยู่บนผนังมีตะปูตอกทะลุผ่านแขนขาทั้งสี่ข้าง ดูน่าเวทนาและทุเรศทุรัง
“ถ้าฉันบอกว่าฉันจงใจให้พวกมันจับตัวไป เพื่อล่อให้พวกมันไปช่วยนาย นายคงไม่เชื่อแน่” รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยหยางขัดกับสภาพอันน่าสังเวชในภาพวาดอย่างสิ้นเชิง “แต่ความจริงก็คือแบบนั้น ทุกอย่างอยู่ในแผนที่ฉันคาดการณ์ไว้ จิตรกรที่เก่งกาจย่อมเห็นภาพรวมของผลงานทั้งหมดในหัวตั้งแต่ตวัดพู่กันเส้นแรกแล้ว”
“งั้นฉันต้องขอบคุณนายด้วยสินะ?”