บทที่ 283 ขอโทษนะ แต่ฉันจำเป็นต้องฆ่าคุณ

บทที่ 284 ขอโทษนะ แต่ฉันจำเป็นต้องฆ่าคุณ

คนเราจะยอมรับว่าตัวเองเป็นคนบ้าได้ในตอนไหน? เป็นเพราะเห็นภาพที่ไม่อาจรับไหว? หรือเป็นเพราะอยากเปลี่ยนความจริงให้กลายเป็นจินตนาการกันแน่?

บ้านของซือถูอันถูกโอบล้อมไปด้วยแสงแดดอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

บ้านหลังนี้สว่างไสวเสียจนดูเหมือนว่าเจ้าของบ้านจะหวาดกลัวความมืดและรังเกียจเงาเป็นพิเศษ

ทว่าในสถานที่ที่อบอุ่นและสว่างไสวเช่นนี้ กลับมีการแสดงเรื่องราวอันนองไปด้วยเลือดวนเวียนอยู่ไม่ขาดสาย

ห้องผู้ป่วยแต่ละห้องบันทึกกระบวนการรักษาผู้ป่วยพิเศษคนหนึ่งเอาไว้ พวกเขาเปลี่ยนจากมนุษย์กลายเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งโลกแห่งเงา และนั่นคือความจริงของคำว่า "บ้าน"

"ฉันดูออกว่าลูกชายของคุณรักคุณมาก และเขาก็โหยหาที่จะใช้ชีวิตอยู่ใต้แสงแดดเหลือเกิน" เซวียนเหวินแบมือออก แสงเย็นเยียบไหลผ่านซอกนิ้วของเธอ "แต่หัวใจของเขาเน่าเฟะไปนานแล้ว ต่อให้มีแสงแดดมากแค่ไหนก็ไม่อาจทำให้เขารู้สึกอบอุ่นขึ้นมาได้"

เซวียนเหวินผลักแผ่นหลังของหญิงวัยกลางคนให้เดินเข้าสู่โรงพยาบาลไปพร้อมกับเธอ

เส้นแบ่งถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง ความทรงจำหลากหลายเศษเสี้ยวผุดขึ้นในหัวของแม่ซือถูอัน ภาพของซือถูอันในหัวของเธอหยุดอยู่ที่อดีต ทว่าภาพลูกชายในสายตาเธอกลับซ้อนทับกับความสยดสยองตรงหน้า