บทที่ 245 คนบ้าก็คือคนที่ตื่นอยู่แต่กำลังฝันไม่ใช่หรือไง

บทที่ 246 คนบ้าก็คือคนที่ตื่นอยู่แต่กำลังฝันไม่ใช่หรือไง

สีหน้าเรียบเฉย เซวียนเหวินเก็บรอยยิ้มทั้งหมดไปจากใบหน้า ไม่มีความอ่อนโยนหรือความอบอุ่นใด ๆ เหลืออยู่บนตัวเธออีกแล้ว

เธอมองจ้องหน้าจอวงจรปิดอย่างจริงจังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อยืนยันทุกสิ่งที่ตาเห็น

เมื่อครึ่งปีก่อน เกาหมิ่งเคยเข้าไปในอาคารด้านหลังของโรงพยาบาลลี่ซาน และไม่ใช่ในฐานะผู้ป่วย เขามีความเป็นไปได้สูงที่จะถูกโลกแห่งเงาเลือกไปตั้งแต่ครึ่งปีก่อนแล้ว

“เอ่อ...” เฉินเมิ่งยืนอยู่ข้าง ๆ เขาเห็นภาพที่เซวียนเหวินหยุดไว้ ซึ่งไม่มีตัวเขาอยู่เลย หมอประจำตัวของเขาดูเหมือนจะสนใจหมออีกคน “คุณไม่ได้รักษาผมอยู่เหรอครับ? หรือว่าหยุดภาพผิดคน?”