บทที่ 219 เรามาเป็นที่พึ่งพิงแห่งใหม่กันเถอะ

ตอนที่ 220 เรามาเป็นที่พึ่งพิงแห่งใหม่กันเถอะ

“เกาหมิ่ง?”

ซือถูอันเห็นเกาหมิ่งปรากฏตัวตรงหน้า เขาไม่มีท่าทีหวาดกลัวหรือตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับหรี่ตาลงเล็กน้อยเผยให้เห็นรอยยิ้มแห่งความยินดี “ในที่สุดก็ได้พูดคุยกับคนอื่นเสียที”

“ทำไมคุณถึงชอบหรี่ตาพูดเหมือนกันเลยล่ะ? ติดนิสัยมาจากเซี่ยหยางหรือไง?” เกาหมิ่งคว้าโซ่ตรวนที่พันธนาการร่างของซือถูอันไว้ เขาไม่ได้ทำท่าทางเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่เกลียดชังที่สุด และในน้ำเสียงก็ไม่มีความอาฆาตมาดร้ายแฝงอยู่เลย