บทที่ 210 การเดินหมากท่ามกลางความโกลาหล

บทที่ 211 การเดินหมากท่ามกลางความโกลาหล

“อ๊ากกกก!”

ห้องฝึกซ้อมตกอยู่ในความมืดมิด เหล่าเด็กใหม่ต่างวิ่งหนีตายไปทางทางออกเพียงหนึ่งเดียว จางเหลียนคว้ามีดที่หยดเลือดพลางจ้องมอง “เพื่อนร่วมงาน” ของตนด้วยรอยยิ้ม

“ต่อไปนี้ฉันก็ไม่ต้องทนฟังพวกแกบ่นอีกแล้ว และพวกแกก็ไม่ต้องกังวลว่าฉันจะจำกัดอิสรภาพของพวกแกอีกต่อไป พวกแกอยากทำอะไรก็ทำได้เลย สิ่งเดียวที่ต้องจ่ายเป็นค่าตอบแทนก็แค่การถูกฉันไล่ล่าเท่านั้นเอง”

“เครื่องสังเวยต้องคงความสดใหม่ อารมณ์ของพวกแกต้องอยู่ในจุดที่พลุ่งพล่านที่สุด ฉันต้องการให้พวกแกแม้แต่จะหายใจก็ยังไม่กล้าส่งเสียงดัง เก็บความเจ็บปวดทั้งหมดเอาไว้ลึกสุดใจ ฉันอยากให้หัวใจของพวกแกสั่นระรัวไปพร้อมกับฝีเท้าของฉัน”

“เอาล่ะ พร้อมหรือยัง?”