บทที่ 196 ท้องฟ้ายังไม่สว่าง แต่เรากลับกลายเป็นความมืดมิด

บทที่ 197 ท้องฟ้ายังไม่สว่าง แต่เรากลับกลายเป็นความมืดมิด

ความเจ็บปวดที่ยากจะพรรณนาถาโถมเข้าสู่ทั่วทั้งร่างกาย เส้นเลือดทุกเส้นบิดเบี้ยวราวกับจะฉีกขาด

ในขณะที่โซ่ตรวนของเรือนทัณฑ์พันธนาการเสื้อกันฝนสีแดงเอาไว้ สติของเกาหมิ่งก็ถูกกรีดเฉือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความยึดติดของชุดคลุมเลือดระเบิดขึ้นในหัวใจของเขา ความเจ็บปวด ความสิ้นหวัง และความเสียใจที่เกินขีดจำกัดของมนุษย์ได้กลืนกินเขาในทันที

คนทั่วไปจะสมองตายทันทีที่สัมผัสกับความยึดติดของชุดคลุมเลือด แต่เกาหมิ่งเคยตายครั้งแล้วครั้งเล่าในอุโมงค์ ประสบการณ์ของเขาไม่ได้แย่ไปกว่าเสื้อกันฝนสีแดงเท่าไหร่นัก ความยึดติดที่เขาสร้างขึ้นจากเศษเสี้ยวความทรงจำแห่งความตายจำนวนนับไม่ถ้วนนั้นแข็งแกร่งกว่าชุดคลุมเลือดทั่วไปเสียอีก