บทที่ 176 อิฐมนุษย์ก้อนแรก

บทที่ 177 อิฐมนุษย์ก้อนแรก

คมมีดถูกกัดไว้ โซ่พันรอบข้อมือ หลี่ซิวอยากจะตัดข้อมือตัวเองก็ทำไม่ได้ เขาได้แต่จ้องมองตัวเองถูกลากเข้าปากต้าโก่ว สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือ เขาเห็นใบหน้าคนอยู่ในร่างของต้าโก่ว

“ทำไมถึงดูคุ้น ๆ นะ?”

ความมืดเข้าปกคลุม หลี่ซิวรู้สึกว่าเสียงและแสงทั้งหมดกำลังจางหายไป ในขณะที่เขาถูกต้าโก่วกินเข้าไป เขารู้สึกเหมือนสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง

“พวกมันไม่เหมือนผีที่ข้าเคยเจอเลย?” เกาหมิ่งมองหัวใจที่แย่งมาจากมือของหลี่ซิว หัวใจของเด็กคนนี้ตายไปนานแล้ว ไม่มีสีเลือด สิ่งที่ทำให้มันเต้นไม่หยุดคือความยึดติด มันอยากเจอแม่ของมัน แม้ตายไปแล้วก็ยังอยากเจออีกครั้ง