บทที่ 155 ผู้ป่วยโรคกลัวระยะสุดท้าย

บทที่ 156 ผู้ป่วยโรคกลัวระยะสุดท้าย

ความคิดของจีเจ๋อนั้นเรียบง่ายมาก เมื่อคืนเกาหมิ่งถูกกลุ่มนักเรียนไล่ล่า แต่พอพวกนักเรียนเหล่านั้นเห็นเขา กลับพากันหวาดกลัวจนวิ่งหนีไป นั่นแสดงว่าตัวเขาเองต้องเก่งกว่าเกาหมิ่งมากแน่ๆ

เมื่อได้ยินคำแนะนำของจีเจ๋อ เกาหมิ่งแทบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่ กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวไปหมด ต้องกัดฟันอดทนเพื่อรักษาท่าทีให้ดูนิ่งเฉยที่สุด

“ถ้ากลัวก็แสดงออกมาเถอะ ไม่ต้องฝืนหรอก” จีเจ๋อผ่านค่ำคืนที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดมาแล้ว เขาชินชากับสายตาที่หวาดหวั่นและสีหน้าที่บิดเบี้ยวของผู้คนรอบข้างไปนานแล้ว

“งั้นนายก็ระวังตัวด้วยนะ” เกาหมิ่งค่อยๆ ถอยออกมาด้านข้าง ในฐานะนักให้คำปรึกษาทางจิตวิทยา เขาผ่านการฝึกฝนมาอย่างมืออาชีพ จึงแทบไม่มีทางหลุดขำออกมาในสถานการณ์แบบนี้