บทที่ 130 th

第131章 ทั้งห้องคลั่งไคล้ มีเพียงคุณที่บ้างาน

“ฆาตกรกลับมาแล้ว!” เฉาซง นักเรียนซ้ำชั้นร้องตะโกนขึ้นเมื่อเห็นจั๋วจวินเดินเข้ามา เมื่อวานนี้เองที่เขาเห็นจั๋วจวินใช้มีดแทง “จั๋วจวิน” อีกคนตายคาสนามบาสเกตบอล!

เลือดแห้งกรังติดอยู่บนเสื้อนอก จั๋วจวินดูสติแตกไม่น้อย ภายในเขาสวมชุดคนไข้ ทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาว เขาเป็นทั้งหมอและคนไข้ในเวลาเดียวกัน

เขาก้าวเดินไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองอย่างเชื่องช้า แขวนกระเป๋านักเรียนที่เปื้อนเลือดไว้ข้างโต๊ะ เขาไม่ได้หยิบหนังสือเรียนออกมา แต่กลับวางมีดที่ชุ่มไปด้วยเลือดลงบนโต๊ะแทน

เพื่อนร่วมชั้นไม่มีใครกล้าเข้าใกล้จั๋วจวิน แม้แต่สยงหนีที่นั่งข้างๆ ก็ยังมีสีหน้าหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

จั๋วจวินลูบคมมีดพลางพึมพำกับตัวเอง “นี่คือการทดลองภาวะสิ้นหวังที่เรียนรู้ได้ขนาดใหญ่ ความเจ็บปวดและความสิ้นหวังเป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ เราไม่มีทางรู้เลยว่ามันจะมาถึงเมื่อไหร่ แต่ถ้าเรายอมแพ้ที่จะต่อต้าน ต่อให้มีโอกาสหนีในอนาคต เราก็จะพลาดมันไปเพราะความเคยชิน!”