บทที่ 118 พอกลางคืนก็กลับมากันหมด

บทที่ 119 พอกลางคืนก็กลับมากันหมด

“งานเลี้ยงรุ่นครั้งนี้ช่างน่าจดจำขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ”

เกาหมิ่งใช้นิ้วลูบขอบรูปถ่าย รอยตัดของกรรไกรนั้นเรียบกริบ ดูเหมือนผู้ที่ลงมือจะเพลิดเพลินกับการตัดมันไม่น้อย

“ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วจะมีใครรอดชีวิตไปได้บ้าง”

เมื่อก่อนเกาหมิ่งเคยคิดว่าเพื่อนร่วมชั้นทุกคนเป็นผู้บริสุทธิ์ และเคยคิดอยากจะช่วยทุกคน แต่เมื่อเหตุการณ์ต่างๆ ดำเนินไป เกาหมิ่งก็พบว่าเรื่องนี้ไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น

สิบปีก่อนเคยเกิดอุบัติเหตุขึ้นในอุโมงค์ตรงรอยต่อสามเมือง แต่หลิวอีกลับไม่สามารถสืบหาข้อมูลหลังจากเกิดเหตุได้เลย แม้แต่คนที่อยู่บนรถคันนั้นสุดท้ายแล้วเป็นอย่างไรก็ไม่มีใครรู้