บทที่ 107 นักเรียนคนที่ 51

บทที่ 108 นักเรียนคนที่ 51

หลังจากได้พบกับเหล่าเพื่อนบ้านอีกครั้ง เงาในใจที่เคยตามหลอกหลอนเล่อเจียและเล่อเหรินก็มลายหายไป สสารสีดำที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าค่อยๆ แตกสลายลง

เกาหมิ่งเก็บรูปถ่ายขาวดำนั้นไว้ เหล่าเพื่อนบ้านโบกมือลาเด็กทั้งสองคน เสียงสายน้ำค่อยๆ จางหายไปไกล

ร่างของสองพี่น้องที่ทิ้งไว้ในโลกแห่งเงาถูกทำลายลงแล้ว เกาหมิ่งเองก็ได้เข้าใจอะไรบางอย่างจากเรื่องนี้ ความเจ็บปวดทางจิตใจในโลกแห่งความเป็นจริงล้วนสอดคล้องกับบางสิ่งบางอย่างในโลกแห่งเงา

วิธีแก้ไขที่แท้จริงไม่ใช่การเพิกเฉยต่อความเจ็บปวดเหล่านั้น หรือนำพวกมันไปกองรวมกันไว้ในโลกแห่งเงา แต่คือการนำพวกมันกลับคืนสู่ความเป็นจริงแล้วทำลายทิ้งที่นั่น เพื่อไม่ให้เป็นภาระต่อทั้งสองโลกอีกต่อไป

“ภารกิจของฉันเสร็จสิ้นแล้ว ต่อจากนี้พวกเธอใช้ชีวิตให้ดีนะ”