บทที่ 89 พรหมลิขิต

บทที่ 90 พรหมลิขิต

เกาหมิ่งเข้าใจเซวียนเหวินดี เขารู้ว่าเธอมีนิสัยอย่างไร แม้ว่าเธอจะพูดจาที่ทำให้คนอื่นอึดอัดใจอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ยังคงรักษาระยะห่างจากเกาหมิ่งเสมอมา

“ปล่อยเธอไปเถอะ อย่าทำให้ตัวเองลำบากใจมากนักเลย” เซวียนเหวินทรุดตัวลงนั่งบนเตียง แถมยังบิดขี้เกียจอีกด้วย

“ทุกคำที่เธอพูดฉันเข้าใจนะ แต่พอเอามาเรียงต่อกันแล้วมันรู้สึกแปลก ๆ” เกาหมิ่งไม่ได้สนใจเซวียนเหวิน เขาแตะที่หน้าอกเบา ๆ โซ่ที่สลักรอยบาปผุดขึ้นมาจากเนื้อหนังมังสา ถูกเขากำไว้ในมือ

หลี่ลวี่ซินไม่คาดคิดมาก่อนว่าเกาหมิ่งจะอยู่ที่บ้านของเซวียนเหวิน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “คุณคือใคร? ทำไมรู้สึกคุ้นเคยจังเลย? พวกเราเคยรักกันมาก่อนหรือเปล่า?”

“เพ้อเจ้อ” เกาหมิ่งก้าวเดินไปข้างหน้า ก่อนที่ภัยพิบัติครั้งใหญ่จะมาถึง เขามีเทพอสูรเลือดเนื้อ จึงไม่ได้หวาดกลัวสัตว์ประหลาดเงาพวกนี้เลยแม้แต่น้อย