บทที่ 82 ต้าโก่ว (ตอนที่ 5)

บทที่ 83 ต้าโก่ว (ตอนที่ 5)

เกาหมิ่งไม่ได้จากไปไหน ในระหว่างที่เขาคอยดูแลอีกฝ่ายอย่างต่อเนื่อง เขาก็เริ่มคุ้นเคยกับห้องใต้ดินมืดมิดแห่งนี้มากขึ้นเรื่อยๆ ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่เริ่มดูสมจริงขึ้นทีละน้อย

แม้การมองเห็นและการได้ยินจะยังไม่กลับมา แต่จิตใจของเขากลับแจ่มใสขึ้นมาก ต่อให้มองไม่เห็นหรือไม่ได้ยิน เขาก็ไม่รู้สึกหวาดกลัวอีกต่อไป

กลิ่นเหม็นคุ้นเคยทวีความรุนแรงขึ้น มือคู่นั้นกำมือเกาหมิ่งไว้แน่นอย่างไร้เรี่ยวแรง นางนอนอยู่บนเตียงไม่สามารถลุกไปไหนได้ ทุกอย่างจึงต้องพึ่งพาเกาหมิ่งเพียงคนเดียว

โดยไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่น เกาหมิ่งเพียงแค่อยากอยู่เคียงข้างนางจนถึงช่วงสุดท้ายของชีวิต แต่เขากลับเริ่มสังเกตเห็นว่าตำแหน่งการวางของสิ่งของหลายอย่างในห้องเปลี่ยนไป แม้แต่เสื่อไม้ไผ่ที่สานไว้ก็ถูกขโมยไป

ในห้องใต้ดินแห่งนี้ นอกจากเขาและหญิงที่ป่วยหนักแล้ว ยังมีคนอื่นอยู่อีก