กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 73 พวกเขาผลักตัวเองลงสู่ห้วงเหวด้วยมือของตนเอง
"ทุกอนาคตล้วนแตกต่างกัน แต่สำหรับฉันแล้ว ทุกอนาคตล้วนเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส และท้ายที่สุดก็มุ่งสู่ความสิ้นหวัง"
"ในเมื่อจุดจบถูกกำหนดไว้แล้ว พวกที่คิดจะผลักฉันลงสู่ห้วงเหวกลางคัน ย่อมไม่อาจปล่อยผ่านไปได้"
เกาหมิ่งส่งแผนการออกแบบเกมที่ทำเสร็จแล้วให้เว่ยต้าโหย่ว เขายืนมองดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าอย่างเงียบงัน
เมื่อราตรีมาเยือน เกาหมิ่งกำชับหว่านชิวสองสามคำ ก่อนจะถือร่มสีดำคันหนึ่งก้าวออกจากห้อง
เกาหมิ่งหลบเลี่ยงกล้องวงจรปิดเก่า ๆ ภายในอาคารแล้วเข้าไปในอาคารหมายเลข 2 เขายืนอยู่ที่ทางเข้าบันได ก่อนจะหยิบรูปหน้าศพขาวดำตุ๊กตาแห่งความหวาดกลัวออกมา
ก่อนหน้านี้เกาหมิ่งได้รู้วิธีกระตุ้นรูปหน้าศพจากอันอันแล้ว เขามองไปที่รูปหน้าศพ บังคับตัวเองให้สร้างความรู้สึกหวาดกลัวอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งตุ๊กตาอัปลักษณ์ตัวนั้นคลานออกมาจากรูปภาพ
เงามืดแผ่ขยายออกไปรอบทิศ เกมแรกของเกาหมิ่งได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว