บทที่ 53 เรือนทัณฑ์

บทที่ 53 เรือนทัณฑ์

อพาร์ตเมนต์ซื่อสุ่ยเคยมีฆาตกรต่อเนื่องมากมาย เมื่อสิบกว่าปีก่อนก็เป็นเช่นนั้น สิบกว่าปีให้หลังก็ยังคงเป็นเช่นเดิม

ตั้งแต่แรกเริ่ม ซือถูอันก็ไม่เคยคิดจะอยู่ร่วมกับผู้อยู่อาศัยในตึก เขาให้ลูกน้องทำเครื่องหมายไว้ข้างประตูห้องของเพื่อนบ้านมานานแล้ว ห้องไหนมีผี ห้องไหนเป็นกับดัก ห้องไหนว่างเปล่า เขารู้ดีทั้งหมด

บานประตูถูกงัดออก เลือดไหลนอง เมื่อเวลาแห่งการเข่นฆ่าผ่านไปนานขึ้น เจ้าหน้าที่สืบสวนที่กินเนื้อเหล่านั้นก็ค่อย ๆ เริ่มสูญเสียความเป็นตัวเองไป

ตัวอักษรสีดำบนร่างกายของพวกเขามีมากขึ้นเรื่อย ๆ แววตาของพวกเขาบางครั้งก็แจ่มชัด บางครั้งก็เลือนลาง

"เมล็ดพันธุ์ที่หว่านไว้เมื่อยี่สิบปีก่อน ตอนนี้ก็ถึงเวลาเก็บเกี่ยวแล้ว"

เมื่อมองดูเจ้าหน้าที่สืบสวนที่ใกล้จะควบคุมตัวเองไม่ได้ ในแววตาของซือถูอันไม่มีความเห็นอกเห็นใจใด ๆ ทุกอย่างดำเนินไปตามแผนการของเขา