กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 48 ทุกคนต่างดิ้นรนเพื่อมีชีวิตรอดในแบบของตัวเอง
ผู้ดูแลตึกคายกระดูกชิ้นหนึ่งออกมา ก่อนจะสวมหน้ากากกลับเข้าไปเหมือนเดิม แล้วเดินโซเซจากไป
หว่านชิวถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาปล่อยมือที่ปิดจมูกและปากออก กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงก็พุ่งเข้าสู่โพรงจมูกทันที
“ห้องนี้เหม็นจัง เหมือนมีคนตายมาหลายวันแล้ว”
เขาก้มมองถังขยะและตู้รองเท้า ทุกอย่างถูกจัดเก็บไว้อย่างสะอาดสะอ้าน ไม่มีสิ่งสกปรกใดๆ นอกจากเศษกระดาษที่ถูกทิ้งไว้
หว่านชิวคลี่กระดาษเหล่านั้นออกดู มันดูเหมือนหน้ากระดาษที่ถูกฉีกออกมาจากสมุดบันทึก
“วันนี้เป็นวันที่สามสิบที่ฉันย้ายเข้ามาอยู่ห้อง 505 เพื่อนบ้านฝั่งตรงข้ามของฉันเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่สวยและอ่อนโยน เธอชอบออกไปซื้อกับข้าวตอนกลางคืนบ่อยๆ เวลาฉันเลิกงานกะดึกทีไร ก็มักจะเจอเธอที่โถงทางเดินเสมอ”
“เธอสวยจริงๆ มีผมสีดำสลวย แต่ที่แปลกคือเธอมักจะใส่เสื้อผ้าชุดเดิมตลอด และบนตัวเธอก็มีกลิ่นแปลกๆ จางๆ”