บทที่ 22 แบทเทิลรอยัลที่จบลงก่อนจะทันได้เริ่ม

บทที่ 22 แบทเทิลรอยัลที่จบลงก่อนจะทันได้เริ่ม

“ไม่ใช่แบบนั้น! เขาต่างหากที่โกหก!” ซู่ม่อส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง “ผีตัวนั้นเวลาฆ่าคนไม่เคยทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย!”

“คุณไม่ใช่พนักงานของสตูดิโอเกมตู๋เจี่ยว แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าเขาแซ่หม่า? ทำไมถึงเรียกเขาว่าผู้จัดการหม่าเหมือนกัน?” เซี่ยหยางหันไปมองซู่ม่อ

“ผีเป็นคนบอก! ผีตัวนั้นรู้จักผู้จัดการหม่า! ผีตัวนั้นตายเพราะทำงานหนักจนหัวใจวาย! ผมไม่ได้ทำอะไรจริงๆ นะ!” ซู่ม่อแทบจะร้องไห้ออกมา เขาแค่ต้องการใช้ชีวิตให้ดี แต่โชคชะตากลับผลักไสเขาไปในทิศทางที่แปลกประหลาดเหลือเกิน

“จับตัวสองคนนี้ไว้ก่อนน่าจะดีกว่า” เกาหมิ่งกวาดสายตามองไปรอบๆ ตามนิสัยที่มักจะมองหาเชือกหรืออะไรทำนองนั้น