กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 12 ผมมีความคิดที่ค่อนข้างกล้าหาญ
บนพื้นทางเดินมีคราบดำเป็นหย่อมๆ หลงเหลืออยู่ ชั้นล่างมีเสียงเล็บขูดขีดดังแว่วมา ราวกับมีบางสิ่งกำลังเข้ามาใกล้
เกาหมิ่งเดินออกจากห้อง 2706 แล้วเคาะประตูห้อง 2707 เบาๆ: "ครูเหยาครับ? ผมเกาจากตึกสี่ครับ เราเคยคุยกันเรื่องปลูกดอกไม้"
"ทำไมนายไม่ฟังคำเตือนเลย!" เจ้าหน้าที่สืบสวนเห็นเกาหมิ่งไม่เพียงแต่เดินออกไปที่ทางเดิน แต่ยังไปเคาะประตูบ้านเพื่อนบ้านอีก เขาถึงกับกระวนกระวายจนเท้าแทบจะเต้น: "ทางเดินอันตรายมาก! เพื่อนบ้านก็อาจถูกบางสิ่งบางอย่างสับเปลี่ยนตัวไปแล้ว เราอาจเจอสิ่งผิดปกติได้ทุกเมื่อ! รีบกลับมา!"
"คุณลุงห้อง 2707 ป่วยหนัก แต่ว่า..."