กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 6 วันสิ้นโลกที่เริ่มต้นจากคนคนเดียว
“เริ่มจากพ่อกับแม่ที่กลับมาบ้านทุกคืนจนเต็มบ้านไปหมด แล้วยังมีใครก็ไม่รู้มาเรียกฉันว่าสามี... ฉันแค่เดินผ่านอุโมงค์ตอนเทศกาลจงหยวน ทำไมถึงรู้สึกเหมือนได้รวบรวมสมาชิกในครอบครัวมาไว้ครบทีมแบบนี้ล่ะ”
เกาหมิ่งมองแผ่นหลังของเซวียนเหวินที่เดินห่างออกไป ใบหน้าของเขาซีดเผือด ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าเซวียนเหวินก็เหมือนกับพ่อแม่ที่เอาเค้กมาให้เขา คือสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นจาก “ความไม่รู้” บางอย่าง
“เซวียนเหวินไม่เพียงแต่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในอุโมงค์ แต่ยังเดาได้ด้วยว่าฉันจะมาที่สตูดิโอเย่เติงเพื่อลบเกมทิ้ง”
รอจนกระทั่งร่างของเซวียนเหวินหายลับไปในโถงทางเดิน สีหน้าของเกาหมิ่งจึงกลับมาเป็นปกติ เจ้าแมวอ้วนตัวนั้นก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง มันขดตัวอยู่ด้านหลังเกาหมิ่ง