กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 74 ดูสิว่าฉันเหมือนคนไหม
หลังจัดการทุกอย่างเสร็จ เฉินอี้ก็กลับจากยมโลกมายังโลกมนุษย์
เขาสูดอากาศบริสุทธิ์ พลางทอดถอนใจถึงความงดงามของแสงแดด
อย่างน้อยใต้แสงแดดก็ไม่มีสิ่งสกปรกโสมมมากมายขนาดนั้น
แต่แสงแดดส่องไปไม่ถึงที่ที่มีเงามืด เรื่องน่ารังเกียจกำลังเกิดขึ้นอยู่ตั้งเท่าไร...
เจ็ดโมงแล้ว แต่เฉินอี้ก็ยังนอนแช่อยู่บนเตียง ไม่อยากลุกขึ้นมาเลย
อยู่กับชีวิตที่ต้องตื่นนอนและเข้านอนตรงเวลามานาน พอเป็นแบบนี้กลับไม่ค่อยชิน
วันนี้เฉินอี้แค่อยากนอนตื่นสายสักวัน
เขาตะโกนออกไปนอกประตูว่า “แม่ พ่อกินมื้อเช้ากันเองเลย วันนี้ผมอยากนอนต่ออีกหน่อย”
ไม่นานก็มีเสียงตอบกลับมา “ได้เลย”