กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 37 สวยจัง ฉันก็อยากได้บ้าง
ไม่นานนัก ทั้งสองคนในศาลาก็คุยกันจบ ดูท่าทางทั้งคู่จะไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร
รอจนผู้ชายเดินไปไกลจนลับสายตา เฉินอี้ถึงกลับเข้าไปในศาลา
เหยาเหยาถามอย่างร้อนใจ “เป็นยังไงบ้างพี่อี้ ดูอะไรออกไหม?”
เฉินอี้ตอบตามตรง “ถ้าฉันไม่ได้เข้าใจผิด สิ่งไม่สะอาดที่อยู่ข้างตัวเธอก็คือเขาเป็นคนนำมา”
เหยาเหยาโกรธจนแก้มแดงก่ำ กอดอกด่า “ดีเลย ไอ้สารเลวนั่น กล้าดียังไงมาทำร้ายฉัน!”
เฉินอี้รีบปลอบ “ใจเย็นก่อน ดูท่าเขาคงไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเธอ”
เหยาเหยาที่กำลังจะสาปแช่งบรรพบุรุษแปดชั่วโคตรของอีกฝ่ายถึงกับชะงักงัน “หา? หมายความว่ายังไง?”