กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 18 แค่เป็นห่วงจนวางใจไม่ได้
ออกจากร้านหม้อไฟหลังจากกินเสร็จ ก็สามทุ่มแล้ว
เห็นสายที่ไม่ได้รับจากพ่อแม่สองสายบนโทรศัพท์แล้ว ปวดหัวชะมัด
หนุ่มวัยยี่สิบกว่า ๆ ที่ทั้งหล่อและสดใสอย่างเขา ยังมีกฎห้ามออกนอกบ้านตอนดึกด้วย?!
ทุกคนเอ๊ย ใครจะไปเชื่อ...
แยกย้ายกับเพื่อน ๆ แล้ว เฉินอี้ก็รีบโบกรถแท็กซี่
พอขึ้นรถ เฉินอี้มองเวลาไปด้วย แล้วแกล้งพูดเหมือนไม่ได้ตั้งใจว่า
“รถในอำเภอเล็ก ๆ ของเราดูจะวิ่งไม่เร็วเท่าที่เมืองหรงเลยนะ?”
คนขับเหลือบมองเฉินอี้ ไม่ได้โต้แย้งอะไร แต่ใช้การกระทำตอบแทน
เหยียบคันเร่งเต็มแรง ตลอดทางมีทั้งประกายไฟและสายฟ้า~