เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 112 ร้องขอความเมตตา?
ในเวลานี้ เมื่อเจียงเสวียนสังเกตเห็นแววตาละโมบอย่างไม่ปิดบังในดวงตาของโม่หาน เขาก็รีบเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมทันที
“เดี๋ยวก่อน โม่หาน เจ้าจงใจเย็นลงก่อน...”
“หือ? มีอันใดหรือ? หรือว่าอาจารย์ผู้สูงส่งมาถึงเวลานี้แล้ว ยังคิดจะดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์อยู่อีก?
ข้าขอแนะนำให้ท่านยอมแพ้เสียแต่โดยดี ขอเพียงท่านยินยอมให้ศิษย์ผู้นี้ได้เป็นศิษย์ทรยศสักครา ล่วงเกินผู้เป็นเบื้องบน
เช่นนั้น ข้าก็จะตกลงเป็นผู้พิทักษ์มรรคาให้อาจารย์ผู้สูงส่งเช่นท่าน
ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีราคาค่างวดระบุชัดเจน อาจารย์ผู้สูงส่ง ท่านคงไม่อาจอาศัยลำดับอาวุโสของตนเองแล้วให้ข้าช่วยท่านโดยไม่คิดค่าตอบแทนหรอกกระมัง”
เจียงเสวียน: “...”
“ไม่ใช่แล้ว โม่หาน เจ้าเข้าใจความหมายของข้าผิดไป ข้าอยากจะบอกว่าไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามาเป็นผู้พิทักษ์มรรคาแล้ว...”