เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 70 นางอยากได้ เจ้าก็ให้เลยหรือ?
ในขณะนั้น ชิงชีผู้ถูกขัดขวางเรื่องดีงาม ได้ซ่อนเจียงเสวียนไว้เบื้องหลัง สายตาของนางจับจ้องไปยังหนานกงหลิวอวิ๋นที่ยืนอยู่หน้ากระท่อมไม้หลังเล็ก
“ศิษย์น้องหญิง ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะตามมาหาข้าถึงที่นี่จริง ๆ
ทำไมกัน ท่านอาจารย์ผู้สูงวัยไม่เสด็จมาด้วยพระองค์เอง หรือคิดว่าแค่เจ้าคนเดียวจะสามารถพาข้ากลับนิกายชิงหลวนได้งั้นหรือ
เจ้ารู้หรือไม่ ข้าอิจฉาชีวิตของเจ้ายิ่งนัก ทั้งคู่ต่างก็เป็นนักบุญหญิงแห่งนิกายชิงหลวน แต่สถานะของเราสองคนกลับแตกต่างกันลิบลับ
เจ้าคืออัจฉริยะวิปลาสที่นิกายชิงหลวนหายากยิ่งในรอบพันปี ทว่ากลับไม่ต้องบำเพ็ญเพียรอย่างทุกข์ยากภายในนิกาย
หากแต่ใช้ชีวิตสุขสบาย กินดื่มเล่นสนุกอยู่ในโลกมนุษย์ เพียงปีหนึ่งต้องกลับนิกายชิงหลวนเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น
ส่วนข้านี้เล่า ทุกวันต้องหมั่นเพียรบำเพ็ญอย่างน่าเบื่อหน่ายในนิกายชิงหลวน ทว่ายังถูกท่านอาจารย์นำมาเปรียบเทียบกับเจ้าอยู่เสมอ ท่านอาจารย์ผู้สูงวัยถึงกับโกรธแค้นที่เหล็กกล้าไม่อาจหลอมเป็นsteel (หมายถึงผิดหวังในตัวข้า)
คิดว่าข้าใช้เวลาทุกวันไปกับการบำเพ็ญมากขนาดนั้น แต่ความก้าวหน้าในการฝึกฝนกลับช้าเหลือเกิน ไม่อาจเทียบเคียงกับอัจฉริยะวิปลาสอย่างเจ้าได้เลย