กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ชายคนนั้นถือไม้เรียว สีหน้าเคร่งขรึมเข้มงวด
สี่จื่อตกใจกลัวจนตัวสั่น
ซุ่นจื่อก้มหน้าลงเช่นกัน รอยยิ้มตอนก้าวเข้าประตูเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น
“พ่อครับ พวกเราออกไปเล่นมาเมื่อกี้ ขอโทษครับ พวกเราผิดไปแล้ว…”
ซุ่นจื่อเอ่ยพลางยื่นมือออกมาอย่างสั่นเทา
สี่จื่อก็ยื่นมือออกมาเช่นกัน
จางเจ๋อเหวินถือไม้เรียวฟาดลงบนฝ่ามือของเด็กทั้งสองคนโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
คนละห้าที ฝ่ามือของเด็กทั้งสองคนถูกตีจนแดงบวมเป่ง
แม้จะเจ็บจนน้ำตาไหล แต่เด็กทั้งสองก็ไม่มีใครส่งเสียงร้องไห้ออกมา
“ไป คัดอักษรของวันนี้ให้เสร็จ!”