กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
อาการของหลี่เปิ่นเฉียนยังถือว่าเบากว่าเล็กน้อย
แม้จะอยู่ในสภาพกึ่งหมดสติ ทว่าจิตสำนึกยังคงแจ่มชัด
เขาสามารถได้ยินเสียงผู้คนรอบข้างพูดคุยกัน
ทั้งยังรู้ว่าหลังจากตนเองเป็นลมล้มพับไป หลี่เค่อและหลี่ฤดูใบไม้ผลิก็ไปตามคนมาช่วยหามเขามา
“แม่ของไหลฝู่เอ๋อร์ สองพ่อลูกบ้านเธอไปกินของไม่ดีอะไรเข้า หรือมันเป็นยังไงกันแน่”
“ก็กินข้าวเหมือน ๆ กันทั้งนั้น ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ!”