เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“จ้าวตี้ พ่านตี้ ตอนเย็นก็อยู่กินข้าวที่บ้านก่อนแล้วค่อยกลับนะ! ทางย่าของพวกเธอไม่ต้องกลัวหรอก พอกินข้าวเย็นเสร็จ คุณย่าหวังจะไปส่งพวกเธอที่บ้านเอง!”
หวังซิ่วเอ๋อมองสองพี่น้องหลี่จาวตี้ที่ทำสีหน้ากระอักกระอ่วนอยากจะกลับบ้านพลางเอ่ยปลอบ
หลี่จาวตี้พยักหน้า “ขอบคุณคุณย่าหวังค่ะ!”
เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก มีคุณย่าหวังไปส่งพวกเธอ ย่าของพวกเธอก็ไม่กล้าตบตีหรือด่าทอ อย่างมากที่สุดก็แค่ไม่ให้กินข้าวเย็น แต่ว่าอยู่กินข้าวที่นี่ก็อิ่มท้องกว่ากินที่บ้านแน่นอน!
เสี่ยวหยวนเป่าเพิ่งลืมตาดูโลก เวลาที่ตื่นในแต่ละวันมีน้อยมาก ส่วนใหญ่แล้วถ้าไม่หิวขอกินนมก็นอนหลับ
พวกเด็ก ๆ รู้สึกเบื่อ จึงพากันวิ่งออกไปเล่นข้างนอก
อยู่ในบ้านกลัวว่าจะรบกวนการนอนของเสี่ยวหยวนเป่า
เมื่อได้ยินว่าโจวหลานคลอดเด็กแล้วกลับมาจากโรงพยาบาล หลี่กุ้ยฮวาและจางเสี่ยวหงก็พากันมาหา