เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เหล่าพี่สะใภ้น้องสะใภ้ตระกูลเจียงปรากฏตัวในหมู่บ้านเช่นนี้ ก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาสุดร้อนแรงของหมู่บ้านทันที
“แม่ พวกเราออกไปเล่นข้างนอกได้ไหม”
ฝูเป่ากับพวกเพื่อนตัวน้อยเล่นกันอย่างว่าง่ายอยู่ในบ้าน จนกระทั่งแม่กลับมาถึงค่อยอยากออกไปข้างนอก
“ไปเถอะ!”
“แม่ ป้า สะใภ้รอง บ๊ายบาย!”
ฝูเป่าจูงพวกเพื่อนตัวน้อยวิ่งออกไป เสี่ยววังที่หมอบอาบแดดอยู่ในลานบ้านก็ยืนขึ้นอย่างเกียจคร้านแล้ววิ่งไล่ตามหลังออกไป
“ลูกหมาป่าตัวนี้แสนรู้จริง ๆ ตอนพวกเธอไม่อยู่บ้าน แม่ก็มาให้อาหารทุกเย็น คราวก่อนตอนมาเห็นเสี่ยววังบ้านเธอวิ่งไล่ตามเงาดำ กัดคนที่มีความคิดไม่ดีคิดจะขโมยของจนเตลิดไปเลย!”
หลี่กุ้ยฮวาหัวเราะพลางเอ่ย
โจวหลานพยักหน้า “ใช่แล้วล่ะ สัตว์ก็มีจิตวิญญาณ ดีกับมัน มันก็ดีกับคน”
“ก็พูดถูกนะ ยังมีประโยชน์กว่าเลี้ยงลูกชายเสียอีก”