เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เสี่ยวกัง ไป พวกเรากลับบ้าน!”
หญิงคนนั้นไม่รู้สึกแม้แต่น้อยว่าพวกตนทำผิดอะไรกัน ไม่สนใจความไม่พอใจของพวกหลี่จาวตี้ หมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป
“เจ้าคนเลวตัวโต!”
หลี่พ่านตี้มองผลไม้ที่ถูกเหยียบเละด้วยความปวดใจยิ่งนัก ใบหน้าแดงก่ำพลางตะโกนใส่สองแม่ลูกคู่นั้นเสียงดัง
หญิงคนนั้นไม่พอใจ “เด็กดงไร้การอบรม!”
พูดจบ หญิงคนนั้นก็จูงมือลูกชายของตนก้าวเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว
พวกฝูเป่าต่างพากันปลอบใจหลี่พ่านตี้
“อย่าปราณชีวิตเลย คนแบบนั้นก็คือคนเลว พวกเราอย่าไปถือสากับคนเลวเลย!”
หลี่จาวตี้พูดพลางช่วยน้องสาวหยิบผลไม้จากในตะกร้าออกมาจัดวางใหม่อีกครั้ง
เจียงซู่ที่อยู่ไม่ไกลกำหมัดแน่น อย่างหนึ่งคือสงสารเด็ก ๆ เหล่านี้ และอีกอย่างคือปราณชีวิตหญิงคนเมื่อกี้ที่เป็นถึงท่านแท้ ๆ แต่กลับพาลูกตัวเองทำเรื่องไม่เข้าท่าสักนิด