กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ขณะที่ฝูเป่าถูกแม่ปลุกให้ตื่นก็ขยี้ตาไปมา
“แม่จ๋า~”
“อย่ามาอ้อนนะ ถ้ายังไม่ลุกอีกเดี๋ยวลูกก็ไปสายอีกหรอก!”
โจวหลานยิ้มอย่างอ่อนใจ ไม่ต้องคิดก็เดาได้ว่าประโยคถัดไปฝูเป่าจะพูดอะไร
ทุกครั้งเป็นต้องขอนอนต่ออีกเดี๋ยว แค่อีกประเดี๋ยวเดียว
ถ้าขืนยอมตามใจจริง ๆ ละก็ คงได้ขอต่ออีกเดี๋ยวไปเรื่อย ๆ ไม่รู้จบแน่นอน
ฝูเป่าหาวพลางขยี้ตา ถึงได้ยอมสวมเสื้อผ้าอย่างไม่ค่อยเต็มใจแล้วปีนลงจากเตียงเล็กไปใส่รองเท้า
“เสี่ยววัง! เสี่ยวไป๋อย่ามัวแต่นอนสิ! ตื่นได้แล้ว~”
ขณะที่ฝูเป่ากำลังจะออกจากห้องไปแปรงฟันล้างหน้า พอเห็นเสี่ยวไป๋กับเสี่ยววังยังนอนขดหลับอยู่ตรงหน้าเตียงก็เบะปากตะโกนเสียงดังลั่น
ตามมีตามเกิด