กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสี่ยวฝูเป่ามือซ้ายจูงพ่อ มือขวาจูงอาจารย์ เดินอยู่ภายในหมู่บ้าน
เดินไปได้ไม่ไกลก็มองเห็นพวกอาสะใภ้ ย่า ปู่ กำลังจับจ้องมองพวกเธอด้วยสายตากระตือรือร้นแกมประหลาดใจ
“พ่อ ทำไมคนพวกนั้นถึงเอาแต่ยิ้มมองพวกเราล่ะ”
ฝูเป่ากะพริบตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา
เจียงซู่มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาจะไปรู้ได้ยังไงกันล่ะ!
“เพราะว่าฝูเป่าของเราหน้าตาน่ารัก คนพวกนั้นก็เลยชอบฝูเป่าของเรายังไงล่ะ!”
คุณหลินมือข้างหนึ่งยันไม้เท้า อีกมือหนึ่งให้ฝูเป่าจูงเอาไว้
บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา
พอฝูเป่าได้ยินคำพูดของอาจารย์ก็ดีใจจนล้นปรี่ ยิ้มตาหยีแล้วตะโกนเรียกย่าหลายคนที่ยืนอยู่ตรงโคนกำแพงไม่ไกลออกไปอย่างนุ่มนิ่ม
“ย่า ๆ สวัสดีจ้า~”