กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สายตาแบบนั้นทำให้หลินหว่านชิงรู้สึกไม่สบายตัว ราวกับมีอะไรสกปรกกำลังไต่ขึ้นไปบนผิว
ฝ่ามือของเธอเริ่มมีเหงื่อออก ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย เธอปลอบใจตัวเองว่านี่คงเป็นเพราะพี่ชายลูกพี่ลูกน้องเป็นคนหยาบ ๆ ไม่ค่อยใส่ใจรายละเอียด แล้วก็กลั้นใจพูดขึ้นมา
“คุณคงเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของหรงหรงใช่ไหม เรื่องที่หรงหรงบอกคุณไปนั้น พวกเราคิดดูแล้วก็ไม่คิดจะทำแล้ว ถือว่าเป็นเรื่องเล่น ๆ ก็แล้วกัน รบกวนพี่ต้องมาเสียเที่ยวถึงนี่ เกรงใจจริง ๆ งั้นพวกเราขอตัวไปก่อนนะ…”
พี่หู่หัวเราะฮือออกมา ไอ้เด็กเหลือขอหลายคนที่อยู่ด้านหลังเขาก็หัวเราะตาม