กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทุกคนพากันเบียดเสียดจางอี้ฝานเดินออกไปราวกับเพิ่งชนะศึกใหญ่
นักเรียนชั้น ม.6 หลายร้อยคนเดินกันมาเป็นขบวนใหญ่ผ่านสนาม แสงยามเช้าสาดเฉียงมาจากทางด้านตะวันออกของอาคารเรียน ย้อมชุดนักเรียนสีฟ้าขาวของพวกเขาให้กลายเป็นสีทองอ่อนที่ไหววูบไปทั้งฝูง
บางคนหัวเราะ บางคนตบไหล่กัน บางคนแหกปากร้องเพลงผิดคีย์ไปสองท่อน บางคนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมารวมกลุ่มกับรุ่นน้อง ม.4 ม.5 ที่หน้าประตู โบกมือไปมาไล่ให้พวกเขากลับเข้าห้องเรียน
ไม่มีใครเหลียวกลับไปมองเงาคนที่ยืนโดดเดี่ยวอยู่หน้าประตูโรงอาหารเลยแม้แต่คนเดียว
ผู้อำนวยการเมิ่งยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน
กลิ่นหืนและกลิ่นเครื่องปรุงเปรี้ยวเผ็ดที่คลุ้งอยู่ในห้องโถงโรงอาหารยังไม่จางหาย ความเละเทะเต็มพื้นสะท้อนแสงซีดเผือดอยู่ใต้หลอดไฟ