กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ข้อแรก หลินหว่านชิงจะกินมื้อเย็นหรือไม่เป็นเรื่องของเธอเอง ปีนี้เธออายุสิบแปดแล้ว ไม่ใช่แปดขวบ ไม่จำเป็นต้องให้ใครคอยโอ๋ถึงจะยอมกินข้าว นายก็ไม่ต้องเอาสุขภาพของเธอมาผูกมัดฉันด้วย อาหารอยู่ที่โรงอาหาร ร้านขายของก็เปิดอยู่ เธอไม่ใช่ไม่รู้ว่าจะเดินไปโรงอาหารอย่างไร และไม่ใช่ไม่รู้ว่าขนมปังวางอยู่ตรงไหน จะหิวหรือไม่ จะกินหรือไม่ ล้วนไม่เกี่ยวอะไรกับนายและฉัน”