กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางอี้ฝานตบไหล่จงเหวินเบา ๆ ส่งสัญญาณให้เขาหลบไปก่อน แล้วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มองชายวัยกลางคนคนนั้นอย่างไม่เขินอาย ไม่ต่ำต้อย
“ลุงครับ อย่างนี้เถอะ สลากขูดใบนี้ถ้าไม่ถูก ผมจะยอมขอโทษท่านตรงนี้ คำนับอย่างตั้งใจอีกครั้ง แล้วติดประกาศในร้าน ยอมรับด้วยชื่อจริงว่าผมพูดโอ่เวอร์ ซื้อสลากอีก 10 ใบฝากท่านด้วย นับเป็นค่าขอโทษครับ”
ชายวัยกลางคนยกคิ้วขึ้น ดูเหมือนจะรู้สึกว่าข้อเสนอนี้มีอะไรน่าสนใจ
“แล้วถ้าถูกล่ะ?” จางอี้ฝานถาม
“ถ้าถูก?”
ชายวัยกลางคนหัวเราะเยาะเบา ๆ โบกมือใหญ่ครั้งหนึ่ง อานุภาพของเขาในตอนนั้นกลับดูเป็นเจ้าของร้านสลากมากกว่าเจ้าของร้านเสียอีก