กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทั้งสองเดินเคียงไหล่กันไปทางประตูโรงเรียน
เมื่อเดินมาถึงประตูโรงเรียน จงเหวินก็เอื้อมมือกระตุกแขนเสื้อของจางอี้ฝานเบา ๆ
“เฮ้ นายดูทางนั้นสิ—”
ตรงจุดเดิมนอกประตูโรงเรียน วันนี้หน้าร้านของหญิงชราขายไข่ชามีคนมารุมล้อมมากกว่าปกติหลายชั้น
ทั้งข้างในสามชั้นข้างนอกสามชั้น ล้วนเป็นนักเรียนในชุดเครื่องแบบ ทุกคนชะเง้อคอมองไปทางหม้ออะลูมิเนียม
หญิงชรายุ่งจนใช้สองมือแทบไม่พอ มือหนึ่งหาเงินทอน อีกมือหนึ่งใส่ถุง ปากก็ยังพร่ำบอกไม่หยุดว่า “อย่ารีบ ๆ มีของทุกคน ๆ”
จางอี้ฝานมองเพียงแวบเดียวก็เข้าใจ
โรงอาหารก่อเรื่องถึงขนาดนั้น ทั้งฝอยขัดหม้อทั้งแมลง ใครจะกล้ากินข้างในอีก