กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กัวฮ่าวหันกลับไปมอง เห็นจงเหวินชูตะเกียบขึ้นด้วยมือข้างหนึ่ง ปลายตะเกียบคีบสิ่งของดำ ๆ เอาไว้ ส่วนมืออีกข้างปิดปากตัวเอง สีหน้าบนใบหน้าผสมกันทั้งความเจ็บปวดและความโกรธ
“ฝอยขัดหม้อ!”
จงเหวินชูเส้นลวดขึ้นไปใต้แสงไฟ เส้นลวดสีเงินขาวเป็นเส้นเล็ก ๆ เปล่งประกายวับวาวใต้หลอดไฟนีออน
“เห็นไหม? ฝอยขัดหม้อ! พวกในโรงอาหารใช้แปรงเหล็กหรือระเบิดขัดหม้อกันแน่? แบบนี้ยังหลุดลงไปในกับข้าวได้?”
จางอี้ฝานวางตะเกียบลงอย่างเงียบ ๆ ก้มลงมองถาดอาหารของตัวเอง แล้วก็เงียบไป
“เดี๋ยว—” เสียงร้องโอดโอยของจงเหวินยังไม่ทันจบ เขาใช้ตะเกียบเขี่ยในใบผักอีกครั้ง แล้วทั้งตัวก็แข็งค้างไป “ยังมีอีก!”
เขาพลิกใบผักใบหนึ่งกลับด้าน