เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 120 จางอวี่หลิงแห่งสำนักสตรีหยก (ตอนที่สี่)
เฉินอันยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่ปลายนิ้ว
เขาไม่แม้แต่จะชักกระบี่ออกมา
สายตาอันสงบนิ่งมองทอดผ่านพวกมันไป ราวกับว่ายอดฝีมือสองเปลี่ยนที่กำลังทำท่ากร่างอยู่ตรงหน้า เป็นเพียงก้อนหินเกะกะริมทางเท่านั้น
จางเฮ่อถูกสายตานั้นทิ่มแทงจนรู้สึกขนลุกวาบขึ้นมาอย่างประหลาด แต่ความโลภในใจก็รีบกดทับความกลัวนั้นลงไปอย่างรวดเร็ว
เขากวาดตามองกระบี่ยาวข้างเอวของเฉินอัน — แสงสีเงินไหลเวียน ฝีมือประณีต อย่างต่ำต้องเป็นอุปกรณ์ระดับเงินแน่นอน
“ไอ้หนู ถามไม่ได้ยินหรือไงวะ? แถวนี้มีแกเดินอยู่คนเดียวเหรอ?”
มันเลียริมฝีปาก แล้วหันไปส่งสายตาให้พวกพ้อง
พวกมันตั้งห้าคน แถมยังมีลูกน้อง NPC อีกเป็นโขยง รุมผู้เล่นเดินเดี่ยวแค่คนเดียว ต่อให้มีฝีมืออยู่บ้าง จะไปก่อคลื่นลมอะไรได้สักแค่ไหน?